Geschreven door MaG | 23 juli 2011
Posted in De Roman - Hoofdstuk 8

‘Maar hoe…?’ John nam niet eens de tijd om die gedachte af te maken. Zonder na te denken  had hij het briefje van twintig op de toonbank geslagen, hetgeen uiteraard nutteloos had moeten zijn omdat Mary en de dame achter de kassa het niet zouden kunnen zien.  Mar ze zagen het wel. Sterker nog, de caissière had het zelfs in haar handen, ervan overtuigd dat Mary het daar had neergelegd. Mary wist niet hoe het geld daar kwam. Ze ging er maar van uit dat ze het briefje misschien niet in haar portemonnee had zien zitten, al was het veel te veel om zomaar over het hoofd te zien. Het was in ieder geval duidelijk dat ze het briefje konden zien en dat ze het aan konden raken. Toch konden ze de persoon die het daar neer had gelegd niet zien of aanraken.

John begreep er niets van. Hoe was dit mogelijk? Hij was er natuurlijk verschrikkelijk blij mee, hij had Mary geholpen, maar hij wilde begrijpen hoe hij dat had gedaan. Dat was belangrijk, want het veranderde immers de regels, terwijl hij dacht dat hij inmiddels precies begreep hoe het werkte. Hij kon alles zien, maar niet aanraken, Mary kon geen van beiden, dat was wat John had geleerd in zijn week als geest in Mary’s wereld. Haar wereld was over de zijne geprojecteerd, dat was de conclusie die hij had getrokken, en om die reden kon hij niets doen in die wereld. Maar als dat het geval was, hoe kon de dame achter de kassa dan nu een briefje van twintig in haar handen houden? Zijn briefje van twintig?.

Het werd John duidelijk dat Mary’s wereld iets meer was dan een eenvoudige projectie, en John voelde zich enigszins opgelucht dat hij in staat was geweest dat hij iets had kunnen veranderen in die wereld, want dat betekende dat hij daadwerkelijk kon ingrijpen in bepaalde gevallen. Maar in welke gevallen dat was en op wat voor manier precies, dat wist hij nog steeds niet. Hij herinnerde zich een film die hij jaren geleden met Mary had gezien. Het was een film waarin Patrick Swayze in de rol was gekropen van een geest, een geest die zijn vriendin moest redden van een of andere groot gevaar. Als geest leerde hij zijn energie richten op iets, waarmee hij dingen kon laten gebeuren in de echte wereld.  John vroeg zich af of het misschien zoiets zou zijn. Hij wist natuurlijk wel dat de film een verhaal was, een script, maar hij vond ook dat zelfs verhalen zijn gebaseerd op een overtuiging en het klonk plausibel, aangezien John zojuist al zijn woede had gericht op zijn hand die op de toonbank sloeg.

John keek hoe de vrouw het geld in de kassa deed en Mary haar wisselgeld gaf en hij kreeg een idee. Hij pakte zijn portemonnee uit z’n zak en hij nam er een briefje van twintig uit. Hij keek er even naar en deed het terug om er vervolgens een briefje van 100 uit te pakken. “Mijn vrouw mag dan dood zijn, maar dat betekent niet dat ik haar niet mag verwennen!”  dacht hij, zich bewust van het feit dat hij waarschijnlijk de eerste man ter wereld was met deze gedachte. Aan de andere kant kon het net zo goed zijn dat dit avontuur dat hij beleefde helemaal niet zon ongebruikelijk was, wie weet waren er veel meer mensen die zoiets hadden meegemaakt. Hij was in ieder geval niet van plan om het ook maar iemand te vertellen en als niemand dat deed, dan was het natuurlijk een prachtig geheim.

Hij nam het briefje van honderd in zijn rechterhand en hij concentreerde zich op de vrouw, die in zijn ogen inmiddels de personificatie van de duivel was. Hij keek naar haar en hij dwong zichzelf te herinneren hoe gemeen ze tegen Mary was geweest, hoe onnodig gemeen vooral. Voor veel mensen is het wellicht moeilijk om dergelijke emoties op te wekken, voor John was dat het allerminst, zo lang de emotie maar woede was. Hij was zeer goed in het projecteren van emoties en binnen een paar seconden was de dame achter de kassa, wiens naam hij weigerde te lezen, niet alleen verantwoordelijk voor het kwetsen van Mary, maar ook voor alles dat er de afgelopen tijd was gebeurd. Ze was verantwoordelijk voor Mary’s pijn, voor John’s pijn en voor alles dat hen beiden in de afgelopen vijf jaar was overkomen. Hij voelde nu oprecht haat voor deze vrouw, en hij wist dat het een hele destructieve emotie was – een oneerlijke emotie overigens, aangezien de vrouw niets te maken had gehad met alle dingen die hij op haar projecteerde – maar het was ook een hele krachtige emoties. En krachtig was precies wat hij nu nodig had.

Hij concentreerde zich als een honkbalspeler die de worp der worpen moest gooien tijdens de belangrijkste wedstrijd uit zijn carrière en met alle kracht en haat die John in zich had – en triest genoeg was dat nogal wat – sloeg hij zijn hand met het briefje van honderd op de toonbank. Hij had er onmiddellijk spijt van, want niet alleen kon Mary noch de dame achter de kassa het briefje zien, hij was daarnaast vergeten dat de gigantische klap zijn hand ongelooflijk zou bezeren en dat deed hij dan ook. Hij brak gelukkig geen hand, ook geen pols, maar hij bezeerde z’n hand wel dusdanig dat hij zijn pols moest vastpakken met zijn andere hand om te voorkomen dat hij als een bezetene door de winkel moest strompelen.

‘Kan ik iets voor u doen meneer?” hoorde John iemand van achter hem zeggen? Hij draaide zich om en zag de winkelmanager naar hem kijken met een blik die zowel begrip en achterdocht in zich had. In zijn poging om Mary de 100 euro te geven, was hij volledig vergeten dat, behalve haar wereld, waarin hij slechts een bezoeker was, hij ook nog in zijn eigen wereld leefde. Een wereld waarin hij zojuist, zonder geldige reden, zijn hand op een kassa had geslagen waar niemand aanwezig was. Alle gezichten in de winkel waren naar John gericht. “Eh. Nee, het spijt me, het gaat wel weer” zei John. “Ik heb alleen mijn hand bezeerd.” “Dat kan ik me voorstellen” antwoordde de winkelmanager. Misschien is het volgende keer beter om uw bankpasje te gebruiken, u weet wel,  steken in plaats van slaan” en hij gaf John een knipoog.

John schaamde zich dood en verontschuldigde zich tegenover de winkelmanager die hem had aangezien voor een oude en verwarde man. Daarna keek John vluchtig rond om te zien of hij Mary nog ergens zag. Toen hij haar in z’n vizier gevangen had en in haar richting liep, wist hij niet meer wat te denken. Woede was dus duidelijk niet de oplossing. Hoewel hij Mary vandaag had kunnen helpen, iets waarvoor hij dankbaar was, had hij geen idee hoe en dat was wellicht nog tien keer zo frustrerend als weten dat hij helemaal niets kon doen.

Lees verder ... Terwijl John Mary naar huis volgde en haar om zich heen zag kijken om te controleren of ze niet werd gevolgd, realiseerde John zich dat dit precies was wat ze een week eerder had doorgemaakt, toen hij dag dat ze van hem wegrende, terwijl ze in werkelijkheid wegrende van de man die daadwerkelijk achter haar aan zat. Sterker nog, als die vreemde gebeurtenis met het briefje van twintig zo... Lees meer...

---